Ze keek terug op een leven vol bochten en diepe dalen. Altijd was er weer iets anders op haar pad gekomen. Net op het moment dat ze dacht opnieuw de top te hebben bereikt viel ze terug in een volgend gat of vloog met volle vaart uit een onvoorziene bocht.
‘Het was goed zo,’ zei ze tegen zichzelf. Geen fooi of bonus. Een leven vol gebeurtenissen die haar geboetseerd hadden, klaar voor een volgend avontuur. Opnieuw, in een andere tijd.
Dit leven was misschien niet haar beste geweest, maar in de diepte had ze harde lessen geleerd en ze had het alleen gedaan. Niemand meegetrokken naar beneden, maar ook geen uitgestoken handen gegrepen, al waren die er wel. Genoeg geweest.
@Nyceway. Mooi! Vooral: viel ze terug in een volgend gat
‘Het was goed zo,’zei ze – spatie vergeten: ‘Het was goed zo,’ zei ze
geweest maar in de – geweest, maar in de
naar beneden maar ook geen – naar beneden, maar ook geen
Dank je wel, Han. Ik heb de aanpassingen gedaan.
gr. Nynke
Leuk stukje. ? Het leven is een achtbaan.
Dank je, Nele. Ja nou je het zegt. Zo had ik zelf nog niet eens gelezen.
gr. Nynke