Op 19 januari 2003 kreeg brigadier Jones een oproep die zij zich nog lang zou herinneren. Na het telefoontje stoof ze meteen af op de plaats van “het ongelukje”. De kubel was leeg, op zes gebruikte condooms na. Het beton was al goed aan het drogen. Vanuit de bekisting keken haar twaalf* hoopvolle mensenhoofden aan, wachtend op bevrijding.
De brandweer was druk bezig met een stevige brand elders op het industrieterrein. Jones loste het probleem op door de plaatselijke steenkapper te bellen. Hoewel de man Pools sprak begreep hij onmiddellijk wat hem te doen stond. De spectaculaire bevrijdersbeelden gingen viraal. Het ging de wereld rond als nieuwe kunst, terwijl het eigenlijk een uit de hand gelopen sm-spel zou zijn geweest.


(* Een van de hoofden was haar bloedeigen zoon.)
(Bevattelijk plaatje via deze Pinterest-link: https://pin.it/lapjkmyl4v2sll )
Doei.
@Nele. Goed geschreven!
@Han: dank je. (Ik droom soms rare dingen juist voordat ik wakker word. Gisteren werd ik dus wakker met een beeld van twaalf hoofdjes die uit een halfdroge beton-bekisting staken. Ik vond dat ik het moest opschrijven, haha.)