Ik sta stil. Stil, omdat ik in en door het verleden ben stilgezet. Ik ben een notarieel vastgelegde akte geworden.
Waarvan hij besluit het in zijn tas te doen waar ik met ezelsoren weer tevoorschijn kom.
Als in een flits smijt ik het papier en de tas samen met de persoon aan wie de tas toebehoort op de grond.
Met zwarte letters schrijf ik ‘eigen schuld’ en ezeltje prik het op zijn welvaarts-bierbuik. Tot ik zachtjes door elkaar geschud word. Wat is er?
‘Mam’, een warme en liefdevolle hand op mijn schouder. ‘Mam, we mogen vandaag een knuffel meenemen naar school, mag ik Zoë meenemen?
Een tekening met een hartje, met-zonder handtekening is in de ogen van kinderen gelukkig genoeg.
Liefgrief? Of stilletjes toch niet?
Dat scheelt per dag en pet……bedankt voor je feedback