Ze loopt moeilijk op de dag die de mooiste van haar leven is. Juist nu moest haar zwerende teennagel worden verwijderd. Maar ze is een harde.
Hij heeft een hoge hoed. Ongetwijfeld zet ie ‘m niet op: stel je voor dat zijn haar door de war gaat!
Trouwen in een koets.
Bediening loopt rond. Niet veel, want het is 1947, vlak na de oorlog. Een borreltje zal er zijn. Ook advocaat, wie weet met slagroom.
Zo moet het zijn gegaan. Weinig geld, nog minder inkomen. Overal rook, want dat is nog niet slecht. Bonnetjes van hun huwelijk, als aandenken bewaard.
Tweeënzeventig jaar geleden het beginsignaal. Ik wist nog van niets. Negenenveertig jaar erna het eindsignaal. Ik wil het niet weten.
@Han. Ik neem aan een persoonlijk stukje. De huwelijksdag van je ouders. Sfeervol neergezet, maar net nu ik voorbereidingen voor het eten tref een zwerende teennagel …
10 april 1947. Toen vierde mijn moeder haar twintigste verjaardag.
@Ewald. Inderdaad. Deze keer geen letter fictie.