‘Het lijkt wel of ik vergeetachtiger word naarmate ik ouder word’, zegt mijn vriendin.
‘Neem nou mijn sleutelbos’, zegt ze. Als ik die niet op een vaste plaats neerleg, zoek ik me wezenloos.’
‘Een kwestie van bij de les blijven. Het gaat om concentratie, dat is de kurk die ons geheugen drijvend houdt’, meen ik (eigen)wijs op te moeten merken.
Ik had mijn mond moeten houden, het werd vrijwel direct afgestraft
Na een gezellig avondje ging vriendin naar huis. Toen ik de voordeur op het nachtslot wilde doen, lagen mijn sleutels niet op hun vaste plek. Ik met mijn grote mond over concentratie heb me rot gezocht. Ze lagen ook op een onlogisch plaats: In een van de bestek lades……

Big smile en een hartje. Graag gelezen, ik hou van dit soort humor.
Over concentratie gesproken, niets menselijks is jou en mij vreemd. Ik vind dat wel prettig, schept ook een soort verbondenheid 😉
Moet daar wel om lachen. Had mij ook maar zo kunnen overkomen…