“Komt goed”.
Het klinkt als een bezwering, om mij gerust te stellen. Of om van mijn gezeur af te zijn, dat zeker ook.
Ik ben nogal een bemoei-moeder, en merk dat het niet werkt bij mijn puberkinderen.
Dus de slaapkamers blijven een zooitje, de haren in het doucheputje en hun spullen op de trap naar boven. Als ik niet oplet, wordt dat mijn onrust. En zij vinden hooguit mijn bemoeizucht irritant, niet hun rommel.
Ik ben nu eenmaal niet iemand met een kurken ziel. En al die onafgemaakte dingen, afspraken, spullen spoken in mijn hoofd door.
Ik ga proberen meer los te laten. De clou is vertrouwen hebben, in hen en breder in het leven. En dat het goed komt.
Mooi beschreven, de worsteling van een moeder die het zó goed bedoelt.
@Mechtilde: ha, fijn, dank voor je erkenning!
loslaten maar! Goed beschreven, Lisette!
@keesleeuw: dank voor je aanmoediging!
Heel mooi en authentiek je worsteling weergegeven, Lisette.
Inderdaad: het kernwoord is vertrouwen.
<3 Heel herkenbaar.
Idd herkenbaar. Ik heb het lied uit ‘Frozen’ omarmd: “Let it goooo”.
@Nel:tja, worstelen is het af en toe wel.
@Nele: fijn dat je het herkent
@Alice: mooi, ga ik ook meezingen!
“Komt goed schatje!”
Zinnetje uit een reclame van Roosvicee als ik het me goed herinner.
Is voor mij al een soort mantra geworden.
En mijn dochter is ‘pas’ twaalf…
@Sanne: ik ga het vooral proberen om tegen mezelf te zeggen…