Zo soepel als Max zijn vrachtwagen de parkeerplaats op draait, zo stram stapt hij uit. Hij trekt routinematig de banden van het doek boven het bordje Max Laadvermogen nog even aan en doet zijn riem alvast wat losser.
‘Grüß Gott,’ zegt hij tegen Angela die hem als vaste gast begroet. ‘Bitte,’ beantwoordt Max haar vraag: ‘Strammer Max?’ En voegt daaraan toe: ‘Doppelte. Und ein großes Bier.’
Aan het tafeltje in de hoek ‘langweilen’ de ‘Nutten’ zich. Hij herkent ze en zij hem, want hij heeft ze zowat allemaal gehad. Maar begroeten is er niet bij, een soort beroepscode.
Hij heeft geen zin meer in ze en het heeft ook geen zin, want behalve zijn rug, wordt Max niet meer ‘stram’.
« Kees de coach, Zuckerberg en de paardentram
Het beestje kan maar een naam hebben »
« Kees de coach, Zuckerberg en de paardentram Het beestje kan maar een naam hebben »
Cultuur, Eten & drinken, Fictie, Maatschappij, Mensen
Strammer Max
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Kees de coach, Zuckerberg en de paardentram Het beestje kan maar een naam hebben »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Han: naast mijn complimenten voor jouw woordenspel met Max een vraag: het lukt me niet om mijn stukje met het weekthema geplaatst te krijgen. Heb jij een voorstel hoe ik Frank bereik? Ik voel me een beetje dom.
@Cora. Dank je wel! Natuurlijk ben je niet dom! Ik zou het via redactie@120w.nl proberen.
Een parkeerplaats, een chauffeur, en een vervlogen jeugd. Je maakt er een verhaal van.
Heb er 1 woord voor @Han: ausgezeichnet.
@keesleeuw. Vielen Dank!
vergane glorie bij alte Max