Schrijf mee!
« »

Communicatie, Fictie, Mensen

Requiem

30 januari 2018 | 120w | Henk van de Weg | 3 |

Gebogen over mijn lichaam hief Willox een treurzang aan. Kasper neuriede even zachtjes en viel toen in. De anderen zwegen. Misty deed haar kap af en waarachtig, ik zag door mijn oogleden heen een traan opkomen. Een traan, voor mij! Het gezang weerklonk over de stille heide, waar ik kort daarvoor mijn laatste strijd had gestreden. Nooit geweten dat Willox zo’n mooie diepe stem had. Er kwam een brok in mijn keel, en ik slikte het weg. Hopelijk had niemand het gezien.
“Vrienden,” sprak Kasper. “Onze strijdbroeder is niet meer. We kunnen hem hier niet laten liggen in het open veld.”
Er klonk een instemmend gemompel. Vijf paar handen pakten me op en droegen me weg.

Geweldig spel, dat larpen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Henk van de Weg of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »