Gebogen over mijn lichaam hief Willox een treurzang aan. Kasper neuriede even zachtjes en viel toen in. De anderen zwegen. Misty deed haar kap af en waarachtig, ik zag door mijn oogleden heen een traan opkomen. Een traan, voor mij! Het gezang weerklonk over de stille heide, waar ik kort daarvoor mijn laatste strijd had gestreden. Nooit geweten dat Willox zo’n mooie diepe stem had. Er kwam een brok in mijn keel, en ik slikte het weg. Hopelijk had niemand het gezien.
“Vrienden,” sprak Kasper. “Onze strijdbroeder is niet meer. We kunnen hem hier niet laten liggen in het open veld.”
Er klonk een instemmend gemompel. Vijf paar handen pakten me op en droegen me weg.
Geweldig spel, dat larpen.
Wat een sfeer, geweldig Henk
mooi Henk ,en ja dit is toepasselijk voor de 1e kamerleden die de donorwet willen . Zouden deze mensen niet eens op bijbel studie moeten dan zou ons land er veel beter door worden he,op christelijk gebied.
Aha, zo kunnen dus duizend doden gestorven worden ;-). Zoals Kees schreef: mooie sfeer.