‘Maaaaaammm!’ roept Emma, ‘iemand aan de deur!’
Bij het passeren in de gang, fluistert ze: ‘een rare snuiter…’
Ik moet haar gelijk geven en kijk veelzeggend van het bordje ‘Aan de deur wordt niet gekocht…’ naar de snuiter met zijn rare pet, zwarte vegen op zijn wangen en het karretje met rommel.
‘Ik ben marskramer en verkoop mooie waar. Wilt u iets kopen?’
Zijn ogen twinkelen en ineens zie ik het.
‘Natuurlijk, marskramer,’ speel ik mee. ‘Geef die maar, dan krijgt u tien Florijn.‘
In zijn enthousiasme valt hij uit zijn rol. ‘Meester heeft gelijk, dit werkt beter voor het goede doel dan dat heitje-voor-een-karweitje-gedoe!’
Glimlachend om mijn buurjongen, die heel wat in zijn mars heeft, sluit ik de deur.
Ha, leuk Irma 🙂 Ik had wel in het begin een volwassen man voor me.
Leuk Irma, een hartje waard!
Erg leuk! Een goede tip van de meester, goed uitgevoerd door de acteur in de dop.
Een rare snuiter met een lief snoetje. Heerlijk stukje Irma
Bedankt Inge, Mechtilde, Alice en Levja voor de leuke reacties! Ik was hier al een poosje niet meer geweest, dus dat doet goed!
Leuk dat je weer op 120 W bent verschenen. Leuk bedacht en beschreven!
Leuk, zo’n buurjongen.
@Irma. Leuk verteld!
fluistert ze: ‘een rare snuiter…’ – fluistert ze: ‘Een rare snuiter…’
leuk portretje Irma.