De eerste uitvaart is een nieuwe ervaring, ik weet nog van niets. De dennentakken, ik ken ze van de kerstboom, het bos, bedekken mijn oma. Hij heeft zich aan me voorgesteld: de dood.
Ik kijk naar mijn vader en moeder. Zij zijn nog in leven, en ik ben blij dat ik dat ook ben. Netjes condoleren, het wordt me geleerd en kent vele vervolgen.
Ooms en tantes, ze gaan mijn ouders voor. Totdat ook zij aan de beurt komen. Ik leef in hen voort; het kind sterft met ze mee maar niet in mij.
Een jonggestorven vriend of vriendin. Verdriet. Gelukkig, ik ben er nog.
Maar waar in een kindergraf vindt een ouder nog een reden om verder te leven?
« Stuitvaart
Asociale media-uitvaart »
« Stuitvaart Asociale media-uitvaart »
Familie, Liefde, Mensen
Prikkende dennennaalden
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Stuitvaart Asociale media-uitvaart »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties