Schrijf mee!
« »

Familie, Liefde, Mensen

Prikkende dennennaalden

29 december 2018 | 120w | Han Maas | 2 |

De eerste uitvaart is een nieuwe ervaring, ik weet nog van niets. De dennentakken, ik ken ze van de kerstboom, het bos, bedekken mijn oma. Hij heeft zich aan me voorgesteld: de dood.
Ik kijk naar mijn vader en moeder. Zij zijn nog in leven, en ik ben blij dat ik dat ook ben. Netjes condoleren, het wordt me geleerd en kent vele vervolgen.
Ooms en tantes, ze gaan mijn ouders voor. Totdat ook zij aan de beurt komen. Ik leef in hen voort; het kind sterft met ze mee maar niet in mij.
Een jonggestorven vriend of vriendin. Verdriet. Gelukkig, ik ben er nog.
Maar waar in een kindergraf vindt een ouder nog een reden om verder te leven?

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »