Schrijf mee!
« »

Communicatie, Liefde, Mensen

Onderweg

10 februari 2018 | 120w | Stefan Cuppen | 0 |

Het moet een uur of zes zijn geweest. Ik trok het portier dicht, starte de motor, klikte de gordel vast en vertrok. De wagen gleed als een ritssluiting door de straten van de stad. Links de winkels, rechts het park. Inmiddels lees ik afslagen met plaatsnamen die ik niet ken en in het voorbijtrekkende landschap huist zich geen herinnering in mij. Op een parkeerplaats houd ik halt en denk aan de keuzes die ik nog moet maken. De daarmee gepaarde vrijheid verlamt me al dagen.

Naast mij hoor ik de tevreden slaap van mijn lief. Elke dag opnieuw kies ik moeiteloos voor haar. Ik ben mijn leven, zij is het hare. Niets is zomaar. We zijn veroordeeld tot elkaars vrijheid.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Stefan Cuppen of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »