Mijn gedachten dwaalden af naar vier jaar geleden. Direct voelde ik steken in mijn onderbuik. Die werden niet veroorzaakt door mijn maandelijkse cyclus, maar de herinnering aan de eerste kennismaking met Tijmen. Een nogal pijnlijke.
Die dag was ik helemaal gaar. Had ternauwerdood mijn deadlines weten te halen. De Advil 600 had niet tegen mijn stekende hoofdpijn geholpen en ik zag sterretjes. “Kom op Helen”, sprak ik mijzelf moed in en wurmde mij in mijn Audi. Over een half uurtje zou ik thuis zijn.
Ik startte de auto en reed de duisternis in. De koplampen verlichtten de provinciale weg met zijn statige bomen.
Honderden keren had ik deze al weg gereden. Elke bocht en boom kende ik door en door.
@Mara. Mooi en veelbelovend vervolg. <3
maandelijkse cyclus maar – maandelijkse cyclus, maar
de provinciale weg met haar statige bomen – de provinciale weg met zijn statige bomen. (Weg is mannelijk.)
@Han.Dank je. Ik ga het aanpassen!
roept spanning op!
Mooie wending in het vervolgverhaal. Wat is er gebeurd?! Ik ga snel door naar deel 4!