Ik loop onbevangen de zaal in. Zodra ik haar zie hapert mijn hart. Ik weet dat ze bestaat, ik ken mijn klassiekers, maar zo mooi had ik haar niet verwacht.
Er is geen bankje, dus ik sta. Tot mijn voeten pijn doen. Ik verslind het beeld. Haar mond licht geopend, drijvend in een krans van bloemen in ijskoud, zwart water. De klaproos eenzaam rood, Ophelia dood.
Dood, maar onsterfelijk gemaakt door Millais.
Ik loop de galerie binnen en zie haar. Levend, staand in ijskoud, zwart water, waterlelies drijvend rond haar voeten, haar lippen rood in een spierwit gelaat. Ze staart naar een traag rijzend monster gevuld met rozen. Polonius? Hamlet? Of mijn fantasie? Een rib uit mijn lijf, mijn Ophelia.
Met dank aan @Nelededeyne voor het eenzame rood.
@Simone. Mooie vertelling rond jouw ervaring. Prachtig schilderij van Millais en dank voor de kennismaking met Ray Caesar.
Je neemt mij en ik denk meer mensen weer beeldend mee in de kunstwereld. Dank je wel Simone.
@Ewald en @Levja Dank jullie. De Ray Caesar hangt nu in mijn werkkamer; ik kijk er iedere dag naar. Ze heeft overigens niets met Ophelia te maken schreef Ray Caesar me… Nou ja, ik denk er gewoon fijn het mijne van.
Op de kunst RAI, vanaf volgende week, staat Kock X Bos Galerie met zijn werk, daar is ook een werk ‘naar Van Eijck’ bij uit 2015, ‘Girl with red chaperone’. Echt schitterend!
@Simone. Ray Caesar heeft een zeer eigen en herkenbare stijl. Toch vind ik de sfeer dat zijn werk oproept enigszins naargeestig, dit geldt ook voor ‘Girl with red chaperone’.
Ik zou er niet een hele dag tegenaan willen kijken.
Heel mooi geschreven. <3
je neemt me mee in de betovering
<3 Mooi schilderij ook.