In mijn jonge jaren werd ik geregeld gek van volwassenen. Zij wisten allemaal veel beter hoe het in elkaar stak. En ik zou daar te jong en vooral te idealistisch voor zijn.
Stelletje betweters. Ik voelde me slim genoeg om te snappen wat er allemaal niet klopte aan de wereld. Ik wist wie en wat goed was, en wat fout. De lijn daartussen was haarscherp. En ik verafschuwde de vijftig tinten grijs, toen al.
Inmiddels ben ik ouder, en soms een beetje wijzer.
Inderdaad, ik heb dus bijgeleerd, maar ben ook veel verloren.
Ik kan treuren over het verlies van mijn optimisme over de toekomst en van mijn zelfvertrouwen. Heimwee voelen naar mijn jeugdige wereldbeeld. Ik ben ‘sadder, but wiser’.
@Lisette. Sadder, but wiser. Toch levert dat wiser ook iets heel moois op. Althans, zo ervaar ik dat.
Het brengt een zekere rust.
@Ewald: dat is ook waar, hoor. Mijn nieuwste ontdekking is dat er meer waarheden (mogen) zijn!
Al het goede!
Herkenbaar! Hoe meer mensen erkennen dat er meer waarheden zijn, hoe beter de wereld wordt. Of is dat nog (te) jeugdig idealistisch gedacht?
@Odilia: je bent zo jong als je je voelt, en idealisme houdt een mens ook jong, Dus de jaren tellen minder dan je instelling!
Lisette: hartje van mij. Maar is het niet heerlijk om af en toe ergens vol voor te gaan, en niet alles af te wegen van tevoren. Gewoon doén en erop vertrouwen dat je de juiste keuzes maakt onderweg. Alsof je nog 25 was.
@Berdien: gelijk heb je!
@Lisette. Mooie beschouwing.
@Han: mooi compliment, dank!
Meer kleuren in de waarheid, er is er niet altijd maar een.
@José: dank je, dat is één van de verworven wijsheden!