” Wmo, Wajong en dan nog herindicatie natuurlijk” Ze zucht.
“Artsen, opgetrommeld voor een genezingswonder.”
“Nee meneer, laat me het nog één keer uitleggen. Het is chronisch…”
“Maar u loopt weer?”
“Ja meneer. Wegstromend water in een badkuip spat ook weleens omhoog. Soms zelfs, verstopt het gootje tijdelijk. Uw rapportage moet weer positiever zijn maar maakt u zich geen zorgen. De draaikolk komt heus wel weer op gang en ik ga alsnog down the drain.”
We luisteren.
“Pas was één van m’n kinderen jarig en vroeg:
Mama ik wil maar één cadeautje. Mag ik voor één keer die merktrui?”
Ze schiet vol en je voelt: Hier staat één item voor alles.
Dat knagende antwoord van altijd maar nul op het rekest.
@Kees. De wrange realiteit van het dagelijks leven. Onmacht en dilemma’s. Goed verteld!
Scherp en raak het beeld neergezet, mooi gedaan
Hoi Kees, wie zegt wat en in welke setting?
@ Ton: Het verhaal kent geen inleiding. Eigenlijk is 1 iemand constant aan het woord. Ze verteld haar trieste verhaal van begin tot het eind.
Hoi Kees, dankjewel. De verwarring zat bij mij in de dialoog, waardoor ik een ander beeld had. Dat ook nog eens heel vaag was, ik wist niet wat ik mij erbij moest voorstellen.
Maar nu komt het binnen, en hoe! Prachtig, ontroerend! <3
@Ton, doet me goed. Overigens heb ik je opmerking over de bio-industrie ter harte genomen. Natuurlijk heb je gelijk!
Herkenbaar, zelf werk ik in de zorg en mijn cliënten lopen tegen dezelfde dingen aan.
In ieder geval de moeite om de strijd aan te gaan!