‘Ik weet het niet,’ zeg ik en ik loop nog een keer om het bankje heen.
‘Het lijkt wel nieuw,’ zegt ze. ‘We zijn gek als we het niet kopen. En dat voor die prijs.’
‘Ik weet het niet,’ herhaal ik.
Ik zie een bos, een gekapte hardhouten boom, een zagerij en ten slotte een oude man en vrouw op het bankje waarvan zij afscheid hebben moeten nemen. De levenscyclus is een neerwaartse spiraal.
Ik vertel mijn gedachten. ‘Ach, het is maar een stuk hout met stof eromheen,’ zegt ze. ‘Verbind toch niet overal een ziel aan. En als wij het niet kopen doet een ander het wel.’
‘Dat zeggen ze over vlees ook.’
‘Hout is geen vlees, totaal gevoelloos.’
« Tot de dood
Dit vinden wij niet raar… »
« Tot de dood Dit vinden wij niet raar… »
Communicatie, Fictie, Maatschappij, Mensen
Kringloopwinkel
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Tot de dood Dit vinden wij niet raar… »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Aardig stukje, Han. Helemaal in de context van het schrijfthema. Ik wil beslist niet vervelend zijn, maar juist als je dit zou hebben omzeild, dan …
Toch een <3 gegeven, omdat je perfect de Nederlandse taal weergeeft.
@Levja. Dank je, maar ik begrijp niet wat je bedoelt; o.a. wat heb ik omzeild?
Leuk stukje, omdat het de juiste dialoog weergeeft, passend binnen het verhaal.