‘Nee, ik ga niet mee.’
Haar hertenogen kijken langs me heen.
Mijn auto hobbelt over het terrein waarop je auto wordt gedoogd. Een parkeerterrein is er niet in deze prachtige natuur. Stevige schoenen heb ik nodig om in mijn eentje los van alles te komen in de chaos van de sleur en hier in de wildernis stevig te aarden.
Na een halfuurtje de rode paaltjes volgen is alleen de natuur overgebleven en neem ik meer waar dan ik de afgelopen weken kon zien. Een damhert kijkt naar me. Wilde paardjes completeren mijn gewenste ‘gastenlijst’.
Een steil pad leidt me weer naar het vertrekpunt om verder te kunnen. Geen bereik, lees ik op mijn telefoon als ik tot mezelf ben gekomen.
« Toeschouwer (proloog)
Sjamanen en vuilnisbakken »
« Toeschouwer (proloog) Sjamanen en vuilnisbakken »
Fictie, Maatschappij, Mensen, Natuur
Hertenogen – deel 1
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Toeschouwer (proloog) Sjamanen en vuilnisbakken »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties