De sombere kunstenaar roerde zijn kwast voor de negenhonderddertigste keer door de grote plastic emmer. De emmer waar voorheen mayonaise had ingezeten liep haast over. Hij kreeg het niet voor elkaar de zwarte hartverf uit de emmer te krijgen. Telkens gleed deze van zijn kwast. Hij wilde eenvoudigweg niet blijven plakken. De consistentie van de experimentele hartverf was niet goed genoeg.
Hij baalde verschrikkelijk en werd steeds somberder. Hij was nog maar kort kunstenaar. Had zich verdiept in de Modernen en in Zero, zijn favoriete stroming. De omscholing van metselaar naar kunstenaar verliep niet vlotjes. De cursus scheikunde die hij volgde bij het NCOI hielp ook niet echt. Het hartzwart stond hem nader aan de lippen. Uiteindelijk spuwde hij gal.
Het hartzwart is een van de mooiste, diepste zwarten in de schilderkunst, maar inderdaad moeilijk hanteerbaar. Goed dat daar een keer aandacht aan wordt besteed ☺
Mooi beeld neergezet, Mien. Wat hartverf is, wordt mij niet duidelijk, maar dat is misschien ook niet belangrijk.
Is ook niet tastbaar, hartverf. Dank voor je reactie.
Ik zie Jackson Pollock voor me