Toen ik veertien was, verzamelde ik handtekeningen. Dat gaf, wat je er ook van mag denken, toch wat kleur aan mijn bestaan. Zo ontdekte ik dat Conny Froboess een uiterst innemend om niet te zeggen hartelijk persoon was en Rudi Carell een chagrijnige hork. Wim Kan daarentegen was dan weer zeer aardig tegen de verzamelde pubers die hem stonden op te wachten. Hij had net een Edison ontvangen en die moest hij even kwijt om handtekeningen uit te kunnen delen.
Hij gaf hem aan mij.
Toen hij klaar was, wilde hij me even pesten door het beeldje terug te vragen en het daarbij te laten.
Toen greep Corry Vonk in. “Nee Wim, zei ze, “deze jongeman heeft geen handtekening gehad.”
« Pleintjesvoetbal
Laatste wil »
« Pleintjesvoetbal Laatste wil »
Communicatie, Cultuur
Edison
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Rob Engelsman of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Pleintjesvoetbal Laatste wil »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooie herinnering, Rob.
Uit het leven gegrepen en een kijkje achter de schermen.
Hoi Rob, mooie herinnering om te koesteren! En ja, die artiesten het zijn net mensen! 😉