Vaak is het stil. Dan zitten ze naast elkaar op de bank met iets in hun handen waarnaar ze kijken, maar ze zeggen niets. Ik lig dan maar te slapen en word wakker als ze soms tegen die dingen praten, of tegen elkaar schreeuwen.
Praten doen ze niet tegen mij, hooguit over mij: ‘Moet die hond er niet uit?’ Degene die aan de beurt is kijkt dan naar dat ding aan de muur en zegt: ‘Nog geen tijd, hij slaapt nog lekker.’ Ja, wat moet ik anders.
Ik hoor heel goed, maar begrijp niet alles: morgen moet ik naar de dierenarts om geholpen te worden. De dierenarts doet me altijd pijn, hij prikt me. Waarmee gaat hij me dan helpen?
« Pinklepelen
Valklepelaar »
« Pinklepelen Valklepelaar »
Communicatie, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen
De hond en de klepel
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Pinklepelen Valklepelaar »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
O heerlijk dit! Wat een hondenleven!
@Irma. Dank je wel!
ja dat helpen is een eufemisme, verrassend perspectief
Geweldig geschreven!
@Jessy. Hartelijk dank!