Non-iron staat er in de boord van zijn nieuwe aankoop.
‘Ik heb het hemd ook in mooi roze,’ zegt de winkelier. ‘En de boxershorts zijn in de aanbieding.’
‘Nou nee, dank u wel.’
Roze gaat hem te ver. Niet dat hij wat heeft tegen een bepaald soort mannen dat wel roze draagt. En onderbroeken – wit met gulp – koopt de heer Vreeswijk uitsluitend bij de HEMA.
Hoe wist moeder trouwens dat zij een jongetje zou krijgen? Zijn blauwe, kaalgeplukte kinderdekentje met het konijntje wast hij nog ieder seizoen. Zou ze misschien ook een roze exemplaar hebben gekocht, en dat aan nicht Alida hebben gegeven?
Tegenwoordig weten aanstaande moeders precies welke kleur ze moeten kopen. Dan is de verrassing er toch af?


@Han. Zo langzamerhand begin ik van de heer Vreeswijk te houden. Mag hij ook een keer iets moois meemaken?
Leuk verhaaltje.
@Ewald. Voor de heer Vreeswijk is een nieuw overhemd dat hij niet hoeft te strijken al heel wat.
@Jessy. Dank je wel!
@Han. Dat doet me aan een bekende Nederlander denken. Die vertelde ooit dat voor hem een bord stamppot andijvie al een belevenis van onwaarschijnlijk groot belang is. Een avontuur.
@Ewald. Zo erg is het met de heer Vreeswijk nu ook weer niet.
Ik weet niet wat ik van meneer Vreeswijk moet vinden. Ik denk dat hij daardoor nog te vaag bij me overkomt…
@Nele. Ik denk dat er nu toch wel een aardig beeld is ontstaan van meneer Vreeswijk.
meneer Vreeswijk wil vooral niet opvallen