Schrijf mee!
« »

Fictie, Maatschappij, Mensen

De een zijn dood is de ander zijn brood

28 augustus 2018 | 120w | Han Maas | 1 |

Op de plek waar de scootmobiel van mijn overleden buurvrouw altijd stond, zet een jonge vrouw haar scooter op de standaard en trekt met haar roodgelakte nagels routineus haar slipje uit d’r ‘gescooterde’ bilnaad. Ze doet een map onder haar arm. Haar verkooppraatje heeft ze vast al klaar. Ze zal een ‘EO-smile’ opzetten en zeggen: ‘Kijk eens wat een ruimte’ – tja, als je alle muren sloopt…
Ongetwijfeld zal ze wijzen op de aanbouw. Nee, niet die van haar buik, maar die waar de buren door het heien en breken maandenlang last van hebben gehad.

‘Hi.’ Met de door mij haar toebedachte glimlach begroet ze roodgeklauwd haar prooi. ‘… makelaar,’ zegt ze geheel overbodig. ‘Kijk eens, wat een ruimte! En die aanbouw.’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »