Schrijf mee!
« »

Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen

Boris

30 april 2018 | 120w | Han Maas | 3 |

‘Wees blij dat ik Boris uit zijn lijden heb verlost,’ had zijn vader gezegd, de hamer nog in zijn hand.
Hij dorst niets te zeggen, bang als hij was dat zijn vader zijn riem weer uit zijn broek zou halen.
‘Jank niet, mietje; het is maar een hond.’

De wijzer van de klok beweegt tergend langzaam naar het hele uur. Te snel zou ook kunnen, maar het is goed zo. Geen uitstel meer.
Hij ziet Boris weer bloedend in het gras liggen. Het pistool brandt in zijn hand… zijn bewegingsloze vader

‘Het is tijd.’
‘Ik loop niet weg, kunnen die boeien af?’
‘Nee, voorschrift.’
Onbekende mensen kijken langs hem heen.
Geen hamer maar een injectienaald, die Boris ook had verdiend.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »