De vermeende marskramer blijkt een rondtrekkende schilder te zijn die zich in haar café komt warmen aan een kop hete koffie. In het schaarse licht van de Belgische branders zit de kleine man er wat verloren bij. Tegen al haar principes in biedt ze hem een slaapplaats aan en nog voor hij gaat slapen gunt ze hem ook haar opdracht. Driekske kan zijn geluk niet op. Het komt tot uiting in de schitterende boerentaferelen die hij op de panelen van haar tapkast schildert. Als hij na een week vertrekt is het alsof ze afscheid neemt van een goede vriend. Kaarsrecht stapt hij over de dijk. Terwijl ze hem nakijkt bedankt ze haar schepper voor weer een engel op haar levenspad.
« Eenarmige marskramer
Zwart-wit NOS Journaal »
« Eenarmige marskramer Zwart-wit NOS Journaal »
Communicatie
1910
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mechtilde of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Eenarmige marskramer Zwart-wit NOS Journaal »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Heel goed geschetst.
Mooie ontmoeting, Mechtilde.
Het ademt liefde. Mooi!
Wie goed doet goed ontmoet of zo als de waard is vertrouwt hij z’n gasten. Twee spreekwoorden die meteen bij mij opkomen. Uit transformatie van de kleine man in de man die kaarsrecht afscheid van haar neemt blijkt wat medemenselijkheid kan aanrichten. Top!
Wow wat een mooie complimenten. Dank jullie wel!
@Mechtilde. Wat een mooi ‘schilderijtje’.
Prachtverhaal, Mechtilde.
mooi verhaal Mechtilde.