Schrijf mee!
« »

Communicatie

Wijkverhaal (7)

8 juni 2017 | 120w | Berdien Blaak | 0 |

Ik zie zo tegen de nacht op.
Mijn pijn, mijn verdriet, ik zie sterretjes door de slapeloosheid.
Ik haat de buurvrouw. Ze snurkt en overdag is het “Ik, ik, ik”, en al die zusters sloven zich voor haar uit.

“Ik heb het idee dat Mw. Maan zich meer en meer terugtrekt. Ze ontwijkt de groepsgesprekken en de afgesproken individuele interventies.”

Zien ze niet dat ik iemand nodig heb die MIJ ziet en MIJ hoort? Ik ben ZIEK van het alleen mij zijn.
Ik haat mijn wereld!

“Toen ik op mijn gevoel af een arm om Mw. Maan heen deed, kwamen ineens de woorden. Het was alsof het gewicht van haar ellende eindelijk van haar af viel. Het begin is er.”

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »