Gisteren besloten ze het NR-beleid in werking te stellen. Niet reanimeren. Het grootse gedeelte van de familie vecht dit beleid aan. Vergeefs. Het vinkje bij ‘reanimeren en beademen’ is weggehaald. Het ziekenhuis verandert niet van mening: Moeder is oud en dement. En heeft een gebroken heup en pols. Met een beginnende longontsteking. Toen ik gisteren, naast haar bed gezeten, het besluit aan de rest van de familie digitaal meedeelde, noemde ik het een waslijst. En heb ik gehuild. Niet omdat ze gaat. Zeer binnenkort waarschijnlijk. Van mij mag ze. Maar, ik ben van de woorden: waslijst werd waslijn. Al snel het beeld van betere tijden. Pinksterbloemen, gras en lakens wapperend in de wind. Ik huilde, hopend op groene grazige weiden.
« Trein naar Nergensland
Dromend van Devon »
« Trein naar Nergensland Dromend van Devon »
Familie, Liefde
Wapperende lakens
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Arjan Van Essen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
15 reacties
Reageren
« Trein naar Nergensland Dromend van Devon »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Arjan: een verhaal naar mijn hart.
Dat haar ziel vrijuit mag gaan zwerven op een mooie plek.
Dankje Berdien! Ja hoop ik ook!
Mooi. Als ik Levja was zou ik er nu misschien een link naar een liedje bij doen. Ik geef je alleen de titel: The fields of joy. Gewoon omdat het in mijn hoofd klinkt terwijl ik je stukje lees. Sterkte.
@Arjan. Mooi. Ik wens je alle sterkte!
Na woorden hoort m.i. een dubbele punt.
Heel ontroerend… Dankjewel dat je het met ons deelt.
Simone, Marceline: Bedankt voor jullie reacties. Altijd fijn om te merken dat je verhaal gelezen wordt! En heb The fields of joy geluisterd. Mooi!
En Han, jij ook bedankt! Dubbele punt aangepast. Dankje!
Hele verwarrende tijden. Mooie metafoor met waslijst en waslijn. Je wilt de vuile was niet buiten hangen, maar het wappert zo goed schoon. Dieren gaan vaak nog af op hun instinct. Ze weten niet wat dood is, maar gaan op hun gevoel af en kruipen weg. Zonder eten en drinken. Niemand die ze tegenhoudt; ze gaan naar de eeuwige jachtvelden.
@Levja: Dank!
Arjan, heel mooi deze keerzijde van de levensmedaille beschreven. Zo broos, sterkte!
Mooi weergegeven, Arjan.
Mooi beschreven! En ik lees een stukje eenzaamheid, niet begrepen voelen door het deel dat vecht tegen NR beleid. Moeilijk, sterkte!
@Marie, die broosheid is ook wel wat me raakt.
@Ewald, dankjewel!
@Lena, dankjewel. Ja ik merk dat we hier als kinderen allemaal onze eigen weg in gaan.
Arjan! Zo’n tere en scherpe beschrijving! Sterkt(e)!
<3 Ik ben dol op was en wasdraadverhalen. 🙂
(Het deel van de waslijst dat vecht tegen het NR-beleid is vast niet dol op was. 🙁 )
@Arjan:hoe mooi, ook al omdat je aanstipt wat je niet verder uitlegt, en ik toch de wereld aan emoties erachter voel. Sterkte!