De trein stond al tien minuten stil in het midden van nergens. De speakers zwegen in alle talen, het bleef gissen wat er aan de hand was.
Na dertig minuten beademd te zijn met een sterke jeneverwalm, deden mijn nekspieren pijn van het krampachtig de andere kant opkijken.
Het onvermijdelijk gebeurde, mijn rondzwervende blik botste op die van mijn overbuurman.
Daar had hij al die tijd op gewacht, hij sproeide zijn beschikbare decibellen over mij heen.
‘Ik ga een poosje naar mijn zoon’, riep hij. ‘Mijn vrouw is vier weken geleden overleden en ik mis haar zo erg, het lukt me niet om de draad weer op te pakken, daarom ben ik in de drank gevlucht.
‘Wat vreselijk’, fluisterde ik.
« Vrouwen horen in de keuken
Je never walk alone »
« Vrouwen horen in de keuken Je never walk alone »
Communicatie, Mensen
Vrijdagochtend 09.15 uur
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van mabbietuzon of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Vrouwen horen in de keuken Je never walk alone »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Echt treinverhaal
Op het verkeerde been gezet, ik verwachtte een ander einde. Deze is ook een hartje waard.
@mabbietuzon: mooi verhaald over wat er in een trein kan gebeuren!
Levensecht!