Diep donkerblauw is de aura van zijn slapende vrienden, zijn volgelingen.
Bitterzoute tranen wellen op. Volstrekte eenzaamheid klemt in zijn keel.
Zijn vader heeft hem dit levenspad op gestuurd, heeft hem nu verlaten.
Uit liefde voor de slapende mensen om hem heen.
De mensenangst kan hij overstijgen, de Godsleegte geeft hem onontkoombare angst.
Was het Lijden maar gedaan.
Diep donkerblauw is de aura die over het kapotgeschoten land ligt.
De jongeman is niet meer in staat tot slapen, volstrekt alleen.
Bitterzout weent hij om zijn vader. Uit liefde gaf zijn vader zijn lichaam en leven. Om hem, zijn enige zoon, te redden.
Hij is voorbestemd en vastbesloten een Goed Leider te worden van een nieuw volk, in een herboren land.
Berdien, na een aantal keren herlezen begrijp ik het verhaaltje niet echt.
‘Zijn vader heeft hem nu verlaten. Uit liefde voor de slapende mensen om hem heen.
Uit liefde gaf zijn vader zijn lichaam en leven. Om hem, zijn enige zoon, te redden.’
Twee verschillende verklaringen.
‘Diep donkerblauw is de aura die over het kapotgeschoten land ligt.’
Volgens mij een wat ongelukkig gebruik van het begrip aura. Een aura is een energieveld rond een levend wezen (mens, dier, plant) en ligt dus niet over een land, zeker niet over kapotgeschoten land.
Ewald, het 1e is pasen op een berg in het verre oosten, lang geleden, het andere is pasen ergens op de wereld, nu.
Twee verschillende verhalen. Let op de tegenstelling Lijden en Leiden.
Hoor je mijn (misschien verborgen) cynisme nu?
Zo had ik het niet begrepen, Berdien. Helder nu. Met jouw uitleg wordt het verhaaltje mooier. Wel blijf ik moeite houden met de aura die over het land ligt. Zie mijn eerste reactie.