Als diaken kom ik armoede, eenzaamheid en gebrokenheid tegen. De verdrietige verhalen raken me. Echt moedeloos word ik als het dromen stopt. Uitzichtloosheid begint daar waar mensen het opgeven. Zich erbij neerleggen.
Ondertussen mag ik me met wat bestuurlijke zaken bemoeien. Vaak sta ik verbaasd over het eindeloos polderen om zo pragmatisch mogelijk ons doel te benaderen. We hebben er een geheel eigen jargon voor ontwikkeld. We gebruiken formats om zaken in te kaderen. Vervolgens zoeken we consensus door compromissen te sluiten. Die we dan binnen een raamwerk van kleinschalig overleg uiteindelijk presenteren als een strategisch beleid voor de komende jaren. Voelt u wel? En ja, ik gebruik het zelf ook. Het is veilig. Het is ook saai en geestdodend.


Uit het hart gegrepen volgens mij. En mij raakt het mijn ziel. Pas had ik vrienden over, die al heel lang niet in Nederland waren geweest. Die zeiden dat ze Nederland niet meer kenden. Alle polders zijn weg en jullie praten alles plat. Zij bedoelden dat we door het vele praten alles stuk maken.
Arjan,je eerste en derde stukje pakken me, je tweede stukje schrikt me eerlijk gezegd een beetje af. Niets zo veranderlijk als de mens?
@Arjan: jaa,daar ben je weer! Mooi, hoe treurig waar ook.
@Levja. Dankjewel! Ja, denk ook wel eens dat we teveel naar elkaar toe praten. En dan een middenweg vinden. Natuurlijk is dat in sommige opzichten handig. Niemand wil een dictatuur of i.d. Maar dat we tegenwoordig zelfs een vergunning aanvragen voor een demonstratie, dat zeg wel iets
@Ewald. Dank! Ja dat veranderlijke zal ongetwijfeld. Wat is er wat je afschrikt? de inhoud? Of te rommelig? Ben wel benieuwd!
@Lisette. Dank. Altijd blij met feedback! Natuurlijk is een compliment leuk, maar ook andere opmerkingen zijn welkom. Dat houdt lekker scherp.
Arjan, wat me afschrikt in stukje 2 is: ‘oud-strijders-legioen dat zich hard maakte voor wel erg rechtse denkbeelden.’ Daar herken ik jou niet in. Integendeel. Links is zeker niet heilig, maar érg rechts beangstigt mij en kan ik niet plaatsen bij Arjan van Essen.
Ewald, oke die snap ik. Die opmerking heb ik bewust laten volgen door ‘gelukkig worden we wijzer. Al was ‘erg rechts’ in de jaren zeventig, tachtig denk ik iets anders dan nu. Waar ik op duidde was een groep mensen die met open vizier tegengas gaven richting het IKV en andere vredesbewegingen. Iets wat toen in orthodox-calvinistische hoek niet ongewoon was. Meer een anti-oosten en pro-westen dan iets waar nu ‘erg-rechts’ mee geassocieerd wordt. Dit zeg ik niet als excuus, wel als verklaring. Maar ben gelukkig wel wat wijzer geworden inmiddels..(-;
Arjan, duidelijk. We worden allemaal ouder en hopelijk inderdaad wijzer. Vandaag de dag is erg rechts evenals erg links beide wel heel erg eng.
Helemaal met je eens Ewald!