Schrijf mee!
« »

Mensen, Poëzie

Voorbij de laatste stad

12 november 2017 | 120w | quisqo | 1 |

De wind laat het gaffel getuigde grootzeil bollen en zeilend over spiegeling van al wat ik geleden heb, ben ik op reis gegaan. Herinneringen maken de meegenomen bagage zwaar beladen. Op weg naar een nieuw begin, proberend alles aan wal achter te laten, moet ik deze reis alleen gaan. Heb maan en bossen bij me ingescheept dus voel mij niet alleen. Ik heb me eenzamer gevoeld tussen mensen dan op deze uitgestorven en oneindig lijkende plas met water. Wind en schemering om boeg en tuig maken er een schouwspel van dat me ontroert en me nietig laat voelen. In die ontroerende nietigheid vind ik mijn geluk en met het hart aan het roer, vaar ik vastberaden voorbij de laatste stad.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van quisqo of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »