Ik wist op kantoor al welke het moest zijn. Nu sta ik een halve werkdag en een file verder in mijn woonkamer met de verwarming net aan en mijn jas naast me op de grond. Ik geef het hendeltje een klein duwtje en pak de hoes op. Terwijl de eerste groef de stilte ruist kijk ik hem in zijn ogen en wacht op de eerste klanken die gaan komen. Ik ken ze, weet wie ze zijn, waar ze vandaan komen en waar ze in mij zullen gaan landen.
Mijn platen. Mijn oude, kwetsbare dames. Ze vullen me met geluid, geruis en de moeite die het me kost ze aan het werk te zetten. Mijn ziel de slaaf van hun arbeid.
Het vinyl doet weer opmars.
@ Stefan: da’s echt mooi be- en geschreven!
Met liefde voor het vinyl geschreven. Mooi.
Mooi Stefan, “terwijl de eerste groef de stilte ruist”: precíes hoe het is.
Dank allen voor jullie reageren…
Vandaag was het ‘Kind of Blue’, en ik schoof halverwege kant B van Blue naar Zonovergoten Geel…
…en hij ruist nu nog steeds een beetje na…
Als de zon (maar) schijnt … (Andrew Dune)