Samen winkelen is meestal hilarisch. Mijn man is nogal een pretletter. De grootste chagrijn krijgt hij nog aan het lachen. Oudere dames blozen omdat hij ze schoonheid noemt en met de mannen maakt hij vrolijk een praatje.
Het heeft echter ook nadelen. Ik heb altijd de kar vol met impulsaankopen én hij denkt iedereen te (her)kennen. Dit laatste is vreemd. Hij weet goed van zichzelf, dat hij namen en gezichten niet kan onthouden. Toch overheerst zijn enthousiasme. Zo blijkt maar weer, als hij me bij de kassa vol overtuiging voorstelt aan ene Hans. Deze kijkt ons meewarig aan en zegt: ‘ Ik ben Harry en ik ken u niet. Wel vriendelijk van u om uw vrouw aan mij voor te stellen.’
Met dank aan de inzending van Marie van Overloon herinnerde ik me dit voorval.