Zo nu en dan verstopt haar moeder chocolade in huis. Karin en haar vader maken er een sport van het zo snel mogelijk te vinden en samen ‘stiekem’ op te peuzelen. Jaren later verstopt hij overal drankflessen. Dit keer speelt hij alleen, verzuipt zijn leed en zwijgt over het waarom. Wanneer ze haar moeder vraagt naar een verklaring zwijgt ook zij in alle toonaarden. Verstikt door deze stilte ziet Karin haar beeld over haar suikerzoete chocoladejeugd jeugd voor haar ogen smelten.
Na het overlijden van haar vader hoort Karin dat niet drank maar oorlog hem tergend langzaam heeft gemarteld en vermoord.
Ieder jaar Op 4 mei klokslag acht uur schreeuwt ze twee minuten lang al het doodzwijgen uit haar lijf.
Pfff jeugd dubbel, slordig van me!
Wat indrukkend, Nancy. Heel mooi verwoord. Dat dubbele ‘jeugd’ vergeef ik je grif 😉 groetjes, Irmamoekestorm. (Met twee Irma’s zal ik meteen mijn schermnaam maar aanpassen)
Dankjewel Irma, fijn compliment
Hoi Nancy, wat een heftig verhaal! Maakt veel indruk, eerst de fijne band met pa tijdens (of door) het zoeken van chocola, daarna jaarlijks de bittere schreeuw om het gemis en het verdriet over de marteling!
Word ik even héél stil van.
Complimenten voor jou, plus een hartje en een dikke duim, Nancy!
Dankjewel Ton, het is precies zoals je zegt eerst een fijne band en daarna een verwijdering die nooit meer echt goed komt. Blij met je hartje
Sterk stuk Nancy. Ik vind ‘suikerzoete chocoladejeugd’ een mooie beeldende uitdrukking.
Misschien de eerste 2 zinnen in verleden tijd zetten? Omdat ‘jaren later’ tegenwoordig is.
Hartverscheurende laatste zin.
Dankjewel Inge, ik kan nog niets aanpassen hier. Ben nieuw.
Sterk!
Arjan, dankjewel!
Ik zou hier voor de verleden tijd kiezen voor het stuk voor de witregel.
Om stukjes aan te passen, moet je inderdaad “veelschrijver” zijn, dat kan wel eens vervelend zijn in het begin, maar je bent al aardig op weg naar genoeg stukjes.
Hekate dankjewel, ik sla je feedback op voor het moment dat ik mag ‘sleutelen’.