Toen de herfstwinden zelfverzekerd aan de bomen begonnen te rukken en oma Rascha steeds verder voorovergebogen ging lopen, toen wisten de vrouwen dat het tijd was. Uit hun klerenkast haalden ze de naar kamfer geurende kledingstukken, de bonte zakdoeken en de oude lakens, en togen naar het dorpshuis. Daar gingen ze zitten aan de tegen elkaar geschoven tafels met daarop nog de opgedroogde kringen van de pullen bier en de glaasjes schnaps die hun mannen die laatste avond vol branie achterover hadden geslagen. Oma Rascha zette de eerste steek voor de quilt. Ze deden er de hele winter over, de vrouwen, en toen de lente glanzende druppels toverde aan de ijspegels die voor de ramen hingen, konden ze eindelijk huilen.
« Klein ongelukje
Schone schijn »
« Klein ongelukje Schone schijn »
Fictie
Verstikte herinneringen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Irma van den Does of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Klein ongelukje Schone schijn »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Prachtig, Irma!
Mooi van sfeer, taal en beelden.
Een bijzonder verhaal.
(Opm. Uit de eerste zin kan het tweede ’toen’ weg)
Dank je, Nel. Al die ’toens’ staan er bewust in, omdat het een beetje archaïsche vertelling is.
Heel mooi Irma.
Erg mooi, Irma. Je roept een mysterieuze sfeer op rond een aardse emotie.
Bijzondere sfeer neergezet.