Ik ga op pad met Lief en onze zoon. We maken een stadswandeling door Breda, de stad waar ik tot mijn achttiende heb geleefd. Mijn eerste uitgaanservaringen heb ik daar dus opgedaan.
We wandelen door het historische centrum. De namen herwinnen ineens aan betekenis: de Havermarkt, de Vismarkt en de visafslag, de Korenmarkt, de Veemarkt.
Toen waren het gewoon de plekken om af te spreken met vrienden. Nu, veertig jaar later, snap ik pas goed de aanduiding van hun functie van weleer.
Het is leuk om met de ogen van mijn liefjes naar mijn eigen geschiedenis met de stad te kijken.
Vroeger was ik doodgewoon gelukkig, nu besef pas ik hoe rijk dat gevoel is. Stilletjes bedank ik mijn ouders.
« De smalle weg…
Een lege kist »
« De smalle weg… Een lege kist »
Column, Cultuur, Familie
Verse blik
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« De smalle weg… Een lege kist »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@lisette. Ik voel de koestering van dat geluk in die paar zinnen van je. Mooi! Zeker: ‘vroeger was ik doodgewoon gelukkig’.. erg mooi!
Breda vind ik een leuke stad met het KMA terrein en park en de gezellige binn enstad
@Arjan: dank, wat een mooi compliment!
@José: herkenbaar beeld