Breed is de weg…
Ze twijfelde…
De afslag naar links was breder, zonder hobbels. Het reclamebord wees duidelijk de linkerkant op.
Een blauwe pijl met neonverlichting flikkerde aan en uit.
‘Links af! Links af!’
Haar hoofd naar rechts draaiend, zag ze met moeite een klein paadje dat langs de struiken liep. Eigenlijk was het nogal onoverzichtelijk. Geen idee waar dat paadje haar bracht. Geplaveid met onregelmatige stenen waarvan sommigen nat waren, maakte het paadje op sommige plekken ook nog glibberig.
Maar binnen dat smalle pad lagen stenen, egaal als een plavuizenvloer. Ze waren goed te herkennen door het licht dat ze gaven. De moeite waard om je voeten op te zetten.
Die stenen waren ruw, maar eerlijk. Haar voeten genoten!

Gelukkig kan ik nu wel reageren. Ik vind dit een heel bijzonder stukje.
Jessy, ook ik vind dit, net als Levja, een heel mooi stukje.
Twee opmerkingen: 1) in de tegenwoordige tijd (o.t.t.) wint dit stukje aan kracht.
2) links af is linksaf en aangezien je dat tot tweemaal toe schrijft, kun je nog twee woorden toevoegen!
En ja, Jessy, ik sluit me bij Ewald aan. Gek genoeg heb ik het direct in de tegenwoordige tijd gelezen.
Zo zot: ook ik las het in de tegenwoordige tijd. Raar vind ik dat. Vast erg mooi, dat lichtgevende pad. <3
@Jessy. Mooi!