Hij haat dat ‘hoe is het met ons?’ ‘Met ons is het slecht,’ zegt hij dan.
‘En ons is niet te dik, die pyjama is te heet gewassen: ik lig hier als een mummie de hele dag in mijn bed.
“Ons†heeft maar één wens. Maar ja, over de door mij gewenste dooie rug zijn ze nu al maanden aan het onderhandelen. Die gereformeerde, die zich laat gebruiken door de rest om maar een meerderheid te krijgen, beslist eventjes dat ik niet dood mag gaan. Daar ben ik nog te jong voor…
Ik veralleenzaam steeds meer. Maar dat woord bestaat niet; begrijpen ze niet in Den Haag. En jullie goedbedoelde vriendelijkheid zie ik als betaalde liefde.
Mijn leven, mijn dood!’
« Het geschenk
Woorden »
« Het geschenk Woorden »
Communicatie, Fictie, Maatschappij, Mensen
Veralleenzamen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Het geschenk Woorden »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Han: mooi geschreven vanuit het perspectief van de patiënt/het slachtoffer zelf. Ik moest even wennen aan het veranderen van de hij in het begin naar de ik in het lange citaat. Expres zo gedaan?
@Lisette. Dank je. Ja, dat heb ik expres zo geschreven; alleen het begin is beschouwend.
Moeilijk stukje, Han, maar wel mooi geschreven. Zeker een hartje waard. :))
@Marijcke. Dank je!
Mooi stuk, vooral genoten van ‘veralleenzamen’ en ‘vriendelijkheid als betaalde liefde.’
@Stella. Hartelijk dank!
dat hoe gaat het met ons vind ik ook een onprettige uitdrukking, alsof je anoniem bent wanneer je ziek bent