Schrijf mee!
« »

Communicatie

Vakblindheid

7 maart 2017 | 120w | Marie van Overloon | 3 |

Samen proosten ze met hun koffie op een terrasje in het bleke lentezonnetje. Zij giechelt als hij langs haar perzikzachte wang strijkt. Een blos verschijnt.
‘Zo ben je nog mooier, ik houd van je lach, blijf je altijd voor mij lachen alsjeblieft?’
‘Zolang jij leuke grappen maakt, zal ik dat doen,’ belooft ze hem.
‘Walenty, kindertjes zijn leuk toch?’ Ze kijkt liefdevol naar een voorbijlopende peuter.
‘Natuurlijk Mariska, mijn familie zal trots op ons zijn en ik een goede vader,’ zegt hij met zijn warme zachte stem in haar oor.
Ze grinnikt om het kriebelend gevoel en geeft hem een kus.
‘Heerlijk, jouw nucleotiden, wil ik eeuwig bij me houden!’ zegt de natuurkundige hoogleraar Walenty, van de Universiteit uit Krakow.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Marie van Overloon of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »