Boodschappen doen is nooit leuk. Maar de tijd dat ik dat ongedwongen kon doen is voorgoed voorbij. Het mansbakje van de orgeldraaier onder mijn neus, meer kon me niet gebeuren.
Nu loert overal gevaar. Als ik de deur uitga, kijk ik goed om me heen en vooral richting de drukbezochte supermarkt, want de kans op terreur is daar het grootst.
Voordat ik het plein oversteek, neem ik de situatie nauwgezet in me op: die jongen daar met dat rode jack, bij het fietsenrek, is dat er een…? En naast hem…?
Ik steek schuin over om ze te ontlopen, maar het is al te laat.
‘Krantje mee, meneer?’
‘Telegraaf?’
‘Ja.’
‘Doe er dan maar twee.’
‘Twee?’
‘Ja, ik heb twee kattenbakken.’


Han, een mooie registratie van de terreur die ons écht bedreigt!
@Frank. Ik slaap er niet van!
Snap ik, @Han! En het ergste is nog dat het je katten niets kan schelen!
Overigens werken de hartjes nu ook bij mij weer ’s niet…
@Frank. Ach, wat maakt het uit, een hartje meer of minder. Trouwens, ik heb helemaal geen katten.
De ik-persoon wel. Wie is dat dan wel weer niet?
Of wacht. Nu moeten we het natuurlijk letterlijk lezen. De ik-persoon heeft in ieder geval twee kattenbakken. Dan hoeft ie natuurlijk niet per se een kat te hebben. Logisch.
O ja, de hartjes werken wel. Zojuist getest. ?
@Mien. Of… Baantjer. Er staat fictie boven. Lezen!
Portie aan fictie geven dan. ?
Heb je wel een hond?
@Mien. Helaas niet meer.
Vlug een nieuwe nemen dan.
Mooi geschreven, je brengt dit treurige type goed over het voetlicht. Hoewel, hij zal zich zelf vast niet treurig vinden.
@Han, mooi geschreven en je raakt. Denk dat we allemaal in meer of mindere mate ‘bang’ zijn.
Nou @Marceline, kattenbakken zonder katten vind ik persoonlijk allesbehalve treurig.
Wat me wel zorgen baart, is het autobiografische gehalte van dit verhaal. Ik zie Huize Maas zo voor me: een verse Telegraaf in de lege kattenbakken en die ligt daar maar koppen te geven. Iemand moet er dan over pissen, toch?, en ik kom dat graag doen. Als ik die ouwe kranten daarna maar mag gaan uitdelen op het winkelcentrum!
@FrankE, volgens mij heeft Huize Maas één kat, en dat is nogal een hooghartig type. De ene kattenbak gebruikt ze om te plassen en de andere om te poepen…
Sorry @Marceline, maar dat kan ik niet behappen…
@FrankE, dat geeft niks. Ik kwam er op omdat ik mij niks voor kon stellen bij twee kattenbakken zonder kat. (Er is vast een clou maar die pak ik dus niet) Maar een kat die twee kattenbakken gebruikt zag ik wel voor me.
Misschien zijn het gewoon twee katten die moppentappen. De ene kattenbak nog flauwer dan de andere. Of is het kattebak? Kijk met honden heb je dat nou weer niet. Of wel? Hondemand? Nee, hondenmand. Toch? Raar die taal hoor. Eén hond in de mand zou toch moeten volstaan voor een hondemand? ?
@Nancy B. Hartelijk dank. Het is een relatieve angst, eerder ergernis in dit geval.
@Marceline. Dank voor je reactie. Er is echter niets treurigs aan.
@Frank E. Zoals ik al bij het commentaar aan Mien schreef: er staat fictie!
Huize Maas heeft geen katten, nooit gehad ook.
Hé Han, ook in de reacties mag best wel ’s wat fictie sluipen, hóór! Wij, de meiden en ik, kunnen dat nu eenmaal niet laten 🙂
Hoi Han, mooi weergegeven ergernis aan een alledaagse verschijnsel.
En ja, een kat; moet je ook eens proberen! Ze krabben niet alleen de krullen van de trap, ze kunnen ook spinnen en lekker lui op schoot liggen. Heerlijk! Verder hebben ze overal schijt aan, dus niet onverstandig om twee kattenbakken te nemen. 😉 <3
@Ton. Haha. Mooie reactie. Dank je!
Ik doe gelukkig al een tijd mijn boodschappen online, maar je stukje is heel herkenbaar, Han. Het klinkt misschien heel onaardig, maar ik stoorde me ook aan de vaste straatkrantenverkopers die altijd voor de deur van bepaalde supermarkten staan.
Beestachtig goed weergegeven wat waar is en wat niet.
@Levja. Dank je wel.
Ik heb zo’n man ooit een sinaasappel aangeboden. Die kreeg ik vervolgens bijna naar mijn oren gegooid. Brutaal soms die lieden.