Ondragelijk de pijn niet te verzachten
Het tij gestopt het keert niet weer
Wonderlijke heling niet te verwachten
Een kloppend gezwel, een hartzweer
Rotten en lijden, pijn tot op het bot
Verstrijken van jaren is als zout dat bijt
Een ziel geknepen, voorgoed kapot
Uitgezaaide schuld, knagend mijn spijt
Een verkrampte lach, verborgen treurnis
Ons verleden craquelé, uitgehold karkas
Gevulde leegte, doorzichtig gemis
Wat nu is dat vraagt naar wat ooit was
Uitputtend gevecht, je lichaam verhit
Verdoofde stilte zegt niets bedoeld
Tussen de regels maagdelijk wit
Woorden verdraaien wat mijn hart voelt
Ongeneeslijk genezen, tergend traag
Als dit dan dat, is als olie op vuur
Vroeger is helder, daarna is vaag
Waar was ik toch in jouw laatste uur
Dit gedicht grijpt mij aan, zonder dat ik het helemaal begrijp.
@Hekate, dankjewel, blij dat het binnenkomt en ik begrijp goed dat het misschien niet helemaal te volgen is.
Slik ik krijg er kippenvel van @Nancy wat goed verwoord