Uit de schaduwen doemt een schim op. Hisse grijpt naar haar boog. Als Bor wel stilstaat, maar niet gromt, bedenkt ze zich.
‘Wat doet een meisje alleen in het woud?’ De man draagt een lange boog, maar geen zwaard.
‘Ik wil naar Friesland. Wie ben je?’
‘Olaf. Een pelsjager.’ Hij wijst naar het oosten. ‘Birka is de dichtstbijzijnde haven.’
‘Nee!’ Hisse schudt heftig haar hoofd. ‘Daar werd ik verkocht.’
Olaf kijkt haar lang aan. ‘Dan moet je naar het westen,’ zegt hij. ‘De Noren in Kaupang handelen ook met Friezen.’
‘Is het ver?’
Hij knikt.
‘Wijs je mij de weg?’
Olaf glimlacht. ‘Waarom niet, mijn pelzen kan ik ook in Kaupang slijten.’
Hij streelt Bor. Die laat het rustig toe.
Prachtig vervolg. Je neemt me helemaal mee. Ik twijfel over uit de schaduwen. Ik dacht altijd uit de schaduw. En spelen met schaduwen.
Daar zat ik ook over te dubben, Levja. Ten slotte koos ik toch voor schaduwen. Het woud heeft veel bomen en dus ook veel schaduwen. En die schaduwen vind ik net iets mooier klinken. 😉
Die gedachtegang had ik ook, hoor Hay. En het past helemaal in de sfeer.
Indrukwekkende serie, qua stijl geheel afwijkend van alle andere verhaaltjes. Pakt me.
Dank je, Adam! Ik probeer er een verhaal met kop en staart in ongeveer vijftien afleveringen van te maken.
De serie blijft mooi en spannend
Één zin kan ik niet goed plaatsen (zal aan mij liggen):
‘De Noren in Kaupang handelen ook met Friezen.’
In de ‘Vikingtijd’ (rond de negende eeuw) waren er drie belangrijke handelsplaatsen in Scandinavië waarmee de Friezen handel dreven. Ze hadden er zelfs vaste vestigingen. Dat waren Hedeby in het zuiden van het huidige Denemarken, Birka in Zweden (niet ver van waar nu Stockholm ligt) en Kaupang, ten zuiden van het huidige Oslo. In het verhaal als geheel kan ik dat iets duidelijker maken.