‘Talent ken je niet leren,’ zei mijn vader altijd. ‘Alleen kopen.’
Een schijthekel had ie aan klasgenootjes die pianorecitals speelden of drie keer per week tennisten. De Harskampjes kochten geen talent.
Des te verrassender was het dan ook, toen ik, na twaalf talentloze jaren, aanleg voor het jatten bleek te hebben. De eerste keer dat ik thuiskwam met mijn buit, een pak ferrero ballen, vroeg pa: ‘waar heppie die rotzooi vandaan?’ ‘Gegapt bij Ali.’ Een smerig gesnuif was alles wat hij uitbracht.
Dat veranderde naarmate het jatschore in waarde steeg. Plotsklaps had hij een zoon om trots op te zijn. ‘Die zoon van mij had de politiek in moeten gaan,’ bazuinde hij rond, ‘want jatten kan ie als de beste!’
« Buitenlandse vijzel
Onschuldig bloed »
« Buitenlandse vijzel Onschuldig bloed »
Communicatie, Familie, Studie & werk
Talent
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Buitenlandse vijzel Onschuldig bloed »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Leuk verteld!
Trotse vader!