Schrijf mee!
« »

Mensen

Spoorbomen

30 oktober 2017 | 120w | Jose van Rosmalen | 8 |

Ik hoor de trommelaars en zie de stoet voorbijgaan. Ik ga erachteraan op mijn driewieler. De mensen lopen de spoorlijn over, weg uit mijn buurtje. Ik blijf meerijden en kom in straten met huizen die ik niet ken. De namen van de straten kan ik nog niet lezen. Plotseling stoppen ze en gaan een huis binnen. Het geluid verstomt.
Daar sta ik. Ik moet weer naar huis en weet niet precies hoe. Ik ga op mijn gevoel af. Ineens zie ik de spoorbomen weer. Ik voel de opluchting. Ik red me wel.
Mijn moeder komt aanfietsen.
‘Je mag nooit alleen het spoor over, dat weet je toch.’
‘Ik reed alleen maar achter de muziek aan, ik ben toch al vijf.’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Jose van Rosmalen of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

12 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »