Het is de achtste, de trekking van de postcodeloterij is geweest. Op haar telefoon voert ze haar postcode in en drukt op ‘zoeken’. “Helaas…” Zuchtend schenkt ze de koffie in en loopt ermee naar de woonkamer. “Hier is de koffie, schat.” Hij bromt iets terug, zonder op te kijken.
De avond van de tiende brengt hij de borden naar de keuken, want de staatsloterijtrekking is geweest. Hij vist zijn telefoon uit zijn achterzak en checkt. Fuck, weer niets. Hij staart uit het raam terwijl het koffieapparaat pruttelt en legt zich neer bij weer een nieuwe, lange maand.
Onder de dekking van een talkshow dromen ze bij hun koffie allebei over ‘even sigaretten halen’ – en nooit meer terugkomen.
Misschien volgende maand.
@Odilia: wat een mooi beschreven treurigheid!
Helemaal eens met Lisette.
Prachtige beschrijving van een ogenschijnlijk kabbelend huwelijk. Ik moest ook even aan Youp van ’t Hek denken aan het einde. Big smile en een verdiend hartje Odilia.
<3
Mooi verhaal over eenzaamheid en verlangen.
Knap be- en geschreven.
Dank voor jullie lieve commentaar ????
@Odilia. Treurnis kan mooi zijn! De uitleg had voor mij niet gehoeven. Even sigaretten halen volstaat.
@Han Je hebt gelijk, alleen de aanhalingstekens zijn wel voldoende. Ach ja, schrijven is schrappen.
Hoi Odilia, prachtig verhaal. Het kwartje viel niet meteen, knap hoe je dit hebt opgebouwd! <3
Erg mooi!
wrang Odilia
Dit is het eerste verhaaltje dat ik hier lees deze week en je hebt meteen mijn hartje gestolen.