Ze stond op een balkonnetje met een gietijzeren hekje en had hem met haar ogen geroepen.
Samen brachten ze de nacht door. De volgende ochtend was ze verdwenen; hij zocht haar overal. Het balkonnetje en het gietijzeren hekje kon hij niet meer terugvinden.
Geen foto, niets. Hij sneed haar beeltenis uit in een stukje hout.
Het zeeschuim verdwijnt trager tussen zijn tenen dan de door zijn vingers glippende tijd.
Na veertig jaar terug aan de Zuid-Spaanse kust. ’s Avonds verlicht door fosfor in de zee en het maanlicht.
‘Paul,’ hoort hij. ‘Isabel,’ zegt hij zachtjes.
Hij maakt snel een foto.
‘s Morgens is ze weer weg. Op de foto staat alleen de maan. Het houten beeldje is tot as vergaan.
Vrij naar: ‘Schuim en as’ – J. Slauerhoff.
Prachtig Han!
Nancy B, dank je. Hoor je nog Harley’s ?
Het is nu even rustig Han. Stilte voor de storm vermoed ik.
Wees niet bang, het komt goed…
Han, een subtiele vertelling met veel potentie, maar je wilt m.i. te veel waardoor het nogal beschrijvend wordt en de samenhang ontbreekt. De zin met het zeeschuim is erg ‘literair gezocht’; keer ‘m om en hij wordt veel logischer (en duidelijker).
Ook ik moest denken bij dit themawoord aan ‘Schuim en As’van J. Slauerhoff.
Wat ik me nog kan herinneringen,is dat ik toen de droom mooier vond dan de daad.
Jouw stukje is feilloos geschreven en toch droom ik niet weg. Maar … het zal vast aan mij liggen.
@Frank. Dank voor je reactie. Niet meer dan dat er staat. Het is ook beschrijvend bedoeld. Als de inhoud niet voor zich spreekt, dan heb ik het voor jou in ieder geval niet juist geschreven.
Nee, de zin laat ik zo staan. Nogmaals dank.
@Levja. Het is mijn interpretatie van het boek dat ik ooit heb moeten lezen. Jammer dat het je niet echt raakt, dan heb ik het voor jou niet goed geschreven. Bedankt voor je reactie.
Oké, Han. Ben dan overigens wel benieuwd naar reacties van anderen, naast Levja en mijzelf.
@Frank. Dat maakt het nu juist interessant. Leuk!
@Han: Nou, ik droom er niet bij weg, wat ik me juist zo voorstel als je via de zee de stem van je geliefde hoort. Ook al realiseer je je (later) dan het pure inbeelding is.
@Han: Mooi poëtisch verhaal. Ik ben het niet met Frank eens dat het té beschrijvend is; dat geeft deze herinnering juist een zekere afstand. Ook vind ik dat er voldoende samenhang in zit, al is het wat fragmentarisch. Die zin met het zeeschuim vind ik mooi, maar ik snap niet zo goed waar dat zeeschuim tussen de tenen vandaan komt. Of mis ik hier een beeldspraak?
@Irma den Does. Dank je. De man loopt langs de kust in Zuid-Spanje…
@Levja. Nee, dat zei je al.
@Han, vond het bij de eerste lezing al prachtig. Alle feedback gelezen maar blijf het prachtig vinden. Het komt binnen of niet denk ik dan maar.
@Nancy B. Dank je. Het is en blijft subjectief. Zelfs boeken van gerenommeerde schrijvers worden toegejuicht of bekritiseerd; soms ook op detailniveau.
Mooi stukje. ‘Isabel,’ … zou ik op een nieuwe regel zetten.
@Hekate. Dank je wel! Nee, dat doe je wel met een (langere) dialoog. In dit geval gewoon in de lopende tekstregel.
Heel mooi Han, ik zie het voor me en voel de weemoed.
Ik wilde ook ‘Isabel’ op een nieuwe regel, omdat er iemand anders aan het woord komt. Maar goed, mag je zelf weten natuurlijk 🙂
@Inge. Het is een misvatting dat als er iemand anders aan het woord komt in een lopende, korte tekstregel je een nieuwe regel moet gebruiken. Als het een echte dialoog is of wordt dan is het voor de leesbaarheid wel aan te bevelen. Dit is echter een korte zin waarin een bepaalde snelheid in moet blijven.
@Inge. Moet natuurlijk zijn: ‘Dit is echter een korte zin waarin een bepaalde snelheid moet blijven.’
Klopt, Han. Alleen als het perspectief naar iemand anders gaat, moet je voor de duidelijkheid naar een nieuwe regel.
Voor mij zit er trouwens niet te veel in dit stukje. Ik vind het zo mooi afgerond. Iedereen blijft het toch met andere ogen lezen.
@Hay. Jij verwoordt precies zoals ik het heb geleerd.
‘Met andere ogen lezen’, vind ik het leuke van dit stukje. Maar dat was/is niet aan mij om dat te zeggen.
Hartelijk dank!
Nice picture! ?