Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Schuim en as

1 juni 2017 | 120w | Han Maas | 3 |

Ze stond op een balkonnetje met een gietijzeren hekje en had hem met haar ogen geroepen.
Samen brachten ze de nacht door. De volgende ochtend was ze verdwenen; hij zocht haar overal. Het balkonnetje en het gietijzeren hekje kon hij niet meer terugvinden.
Geen foto, niets. Hij sneed haar beeltenis uit in een stukje hout.

Het zeeschuim verdwijnt trager tussen zijn tenen dan de door zijn vingers glippende tijd.
Na veertig jaar terug aan de Zuid-Spaanse kust. ’s Avonds verlicht door fosfor in de zee en het maanlicht.
‘Paul,’ hoort hij. ‘Isabel,’ zegt hij zachtjes.
Hij maakt snel een foto.

‘s Morgens is ze weer weg. Op de foto staat alleen de maan. Het houten beeldje is tot as vergaan.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

25 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »