“Als jij dat kaasmandje even naast het wijnpakket neer zet, staat alles op categorie.” Fiona grist haar paperassen van de bar en propt ze in haar schoudertas. Richard doet wat hem wordt gevraagd, doet een stap bij de tafel vandaan en kijkt tevreden naar het bijeengesprokkelde assortiment loterijprijzen.
In het dorpshuis is om half acht geen lege stoel te vinden. De plankjes voor de eerste ronde zijn verkocht en om acht uur draait de voorzitter van de jubileumcommissie aan het Rad van Fortuin.
Het tikken van het rad vertraagt en het geroezemoes in de zaal neemt evenredig toe.
“Achtenzeventig!”
Mevrouw Baanstra springt euforisch van haar barkruk.
“Rustig Marleen, de eerste pannenkoeken zijn altijd voor de kleintjes…”, moppert haar man misprijzend.
Ik zie het zo voor me. Alleen de opmerking van de man van de winnares is me niet duidelijk. Bedoelt hij dat ze voor haar beurt wint, of dat ze als eerste maar een kleine prijs zal ontvangen?
Leuk verhaal, Alice.
Ik vat de opmerking van de man van de winnares op als een spreekwoord:
juich niet te vroeg, de grote prijzen komen pas op het laatst.
Opmerkelijk stukje. Mooi.
Dat is inderdaad mijn bedoeling geweest. Wij zeggen het wel eens, en bedoelen er mee dat de grotere, beter gelukte, pannenkoeken later op tafel komen. (De eerste pannenkoek mislukt hier meestal ?).
Geduld is een schone zaak.
Haar man snapt niet dat ze zo blij kan zijn met een kleine prijs, zij geniet juist van het moment.
leuk verhaal Alice