Ik probeer een opgerold washandje onder zijn kin.
Weer valt zijn mond open.
Het bed kantel ik zo, dat door de zwaartekracht zijn mond wel dicht moet vallen.
Mijn gediplomeerde collega die net het ziekenhuis kamertje binnenstapt, schiet in de lach.
‘Dit kun je niet maken, joh!’
Hoezo? Dacht ik nog. Maar inderdaad, de mond was weliswaar gesloten,
maar het eerste wat je zag van de overledene, waren zijn tenen.
Het trucje van de zwaartekracht leek ethisch gezien niet zo’n goede keus.
Verslagen staar ik naar het onwillige lichaam.
‘Daar gaan mijn praktijkpunten!’
Onderdeel: ‘Afleggen overleden patiënt’, kan ik wel vergeten.
Met een zwaai zet mijn collega hem weer horizontaal.
De familie stapt binnen.
Gelukkig zijn mond bleef dicht.
Geslaagd!
« Verloren droom
Lichaamseigen »
« Verloren droom Lichaamseigen »
Communicatie
Onwillig lichaam
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Jessy of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Verloren droom Lichaamseigen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooie scene Jessy 🙂
@Jessy. Koel en komisch geschreven!
Mooi verhaal van ooit. Hannesen!
Absurdistisch verhaal
Leuk geschreven, Jessy,
@Jessy: ja, en zo eindigt elk leven, hoe belangrijk dan ook!