Haar stem is zacht, maar draagt tot de uithoeken van het bos. Haar gezang is als dat van een sirene. Nieuwsgierig komen muisjes uit hun holen onder de grond, bekoort door het warme timbre. Reeën verzamelen zich rond de oever van de rivier, aangetrokken tot de roep van haar passie. Neergestreken vogels beginnen instinctief met haar melodie mee te fluiten, gedachteloos gevangen in de schoonheid van het moment.
Haar roodbruine krullen wuiven in de wind. De zon brand blosjes op haar wangen. Bezield zingt ze over de hunkering te behoren, verweven met haar snak naar liefde. De ijsdruppels aan haar vleugels zijn als de tranen van haar innerlijke wanhoop. Melancholisch drijft de fee in haar notendop over de kabbelende rivier.


@Steef, je bent binnen en een ❤️van mij?
@stefanie: wat sprookjesachtig beschreven, mooi!