‘Liberté!’ schreeuw ik terwijl ik van het dak van het houten tuinhuisje naar beneden spring.
Hugo en Jan zijn de bezetters en ik ben de zwarte vrijheidsstrijder. Mijn gezicht heb ik zorgvuldig geschminkt met behulp van een geblakerde kurk.
‘In Corsica is hij een held,’ had Hugo ons verzekerd, terwijl hij naar de sticker op de auto wees. Hugo gaat op vakantie altijd ver weg. De achterruit zit vol stickers van de campings waar ze komen. Zo zie ik ook de vlag met het zwarte hoofd.
‘De bandeau zat eerst voor zijn ogen.’
‘Band euh aha,’ mompelde ik.
‘Aanvallen!’
Met mijn plastic zwaard jaag ik Hugo en Jan de tuin uit.
Toen al speelden we vrolijk met de verkeerde feiten.
Heel veel zaken mooi verweven.
Dit is subtiel, Hadeke! Ik dacht tot de laatste zin ‘hûh, hoe komt ze daar nu bij?’, maar toen zette je de lezer weer op het goede been. Al zal die lezer waarschijnlijk Wikipedia erbij moeten pakken…
Voor de volledigheid: ik heb ooit een tijdje op Corsica gewerkt en moest me daarvoor verdiepen in de geschiedenis en de complexe verhouding met het vasteland.
Dank Levja en Frank.
En Frank: check nog even een feitje bij mij biografie. 😉
Oeps, knoeperd van een fout aangepast. Gelukkig blijkbaar was ik niet de enige die er overheen las. 🙂
Heel mooi, Hadeke. De diepere laag vermoed ik nav eedere reacties. Hartje! <3
mooi stuk, terreur teruggebracht tot kinderspel
@José dank! En niet alleen terreur. 😉