In ons geslacht zo vanzelfsprekend. Decennialang plant onze familie zich maagdelijk voort. Er komt geen mannetje aan te pas. Wat is dat is. Wat niet is, is ook geen gemis.
Wij wandelende takken kennen geen lustige kriebels; ons geslacht bestaat uit louter vrouwen.
Wij heten allemaal Maria.
Totdat ik als bij donderslag een man ontmoet. Hij maakt mij het hof. In eerste instantie met warme woorden, maar hij wordt meer en meer lijfelijk. Hij kruipt in mijn hoofd, in mijn hart en tenslotte neemt hij plaats op mijn rug. Wat een heerlijkheid, wat een vibratie.
Het is een ware wending in ons gezin wanneer ik zeg: “En we noemen haar Wendy.”
Haar leer ik dat uniseks geen eenzame vrijpartij is.
« Meisje in de spiegel
Parfum »
« Meisje in de spiegel Parfum »
Liefde, Natuur
Mijn Wendy
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Levja of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
19 reacties
Reageren
« Meisje in de spiegel Parfum »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Met de song van Cheap Treak I want you to want me https://www.youtube.com/watch?v=BJs_L7yq5qE
Dit brengt mij terug in 1973. Aan een verzorger in Artis vroeg ik of ik een wandelende tak mocht hebben. Ik heb het geweten. Anderhalf jaar later had ik er honderden en de krengen waren nog kieskeurig ook: ze vraten alleen hedera uit de plantenwinkel; wat ik buiten wegknipte vonden zij te taai.
In jouw verhaaltje is het een lieflijk beestje, Levja, de werkelijkheid is anders 🙂
@Ewald: heb je nog steeds niet door dat ik vaak sprookjes vertel? Weliswaar wereldwijs 😉
Ah! Had dat eerder gezegd!
Levja: zomaar een nieuwe tak in de familiestamboom! Mooi verhaal.
Dank je Berdien. Inderdaad een nieuwe wending in het wandeltakkengeslacht.
@Levja, leve jouw sprookjes!
Dank je Lisette. De opzet is inderdaad een sprookje, waar ik toch een moraal in heb willen planten.
@Levja. Mooi sprookje.
Wat is dat is; wat niet is, is ook geen gemis. Dit zou ik als volgt schrijven: Wat is dat is. Wat niet is, is ook geen gemis.
Dank je Han. Dat had ik eerst ook, maar ik hoor wel eens dat ik te veel staccatostijl hanteer. Maar hier blijkt dus weer dat de eerste indruk vaak de beste is.
Levja, het is vaak een lastige keuze als iets niet fout is, maar een andere schrijfwijze wellicht beter.
Nu houd ik erg van korte bondige zinnen. In een verhaal kan het dan wel eens bot klinken. Ik had dit hardop voorgelezen en vond korte zinnen goed klinken. Misschien zou en hier wel op de plaats zijn. Ik ben niet zo van en, maar hier wellicht wel.
Levja, afwisseling vind ik het mooiste (klinken).
Levja, mooi de levensles bij de takkenfamilie!
Merci Marie. Wat mij dus verwondert, is dat we in de natuur seksueel ander gedrag aanvaarden. Bij de mens wordt het een heel ander verhaal. In sprookjessfeer lukt het me dit onder woorden te brengen, niet voor iedereen duidelijk, denk ik. Wat ik wil benadrukken in mensentaal, lukt me nog steeds niet. Maar ik blijf proberen.
Levja, het andere gedrag in de natuur is me niet helemaal duidelijk, zoals je in je reactie hierboven aangeeft. Bedoel je zonder franje en echt puur? Je tekst is mooi en de gevoelige laatste regel vind ik bijzonder mooi.Teergevoelig zou ik zeggen.
@Marie. Tweeslachtigheid komt in de natuur regelmatig voor. Zonder dat wij mensen dit in een hokje stoppen. Slakken en regenwormen bijvoorbeeld zijn man en vrouw tegelijk maar moeten wel paren om zich voort te kunnen planten. Ook in de plantenwereld komt het regelmatig voor. Soms zou je slakken wel in een hokje willen stoppen, ter bescherming van je gewas. Maar dat is weer een ander verhaal.
Leuk gevonden. Wendy. Niks mis met staccato. Zeker niet bij wandelende takken. Stakkato zogezegd. 😉
@Mien: ja, dat stakkato past er helemaal in. Een woord om te onthouden.